DOMOWY KOŚCIÓŁ


"Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu."


Domowy Kościół

Domowy Kościół (DK) jest małżeńsko-rodzinnym ruchem świeckich w Kościele, działającym w ramach Ruchu Światło-Życie, który jest jednym z nurtów posoborowej odnowy Kościoła w Polsce. DK łączy w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame (END), tworząc właściwą dla siebie drogę, zwaną charyzmatem DK.

• Założycielem DK jest Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki (1921–1987). W rozwoju DK ściśle współpracowała z Założycielem siostra Jadwiga Skudro RSCJ. Duchową kolebką DK jest Krościenko n/Dunajcem, gdzie w 1973 r. odbyły się pierwsze oazy rodzin.

Ks. Franciszek Blachnicki, mówiąc o sakramencie małżeństwa zwracał uwagę, że znakiem widzialnym są tutaj relacje osobowe między dwojgiem, którzy zawierają przymierze małżeńskie. Jednak relacje między mężczyzną i kobietą nie są wolne od zła, które dotyka człowieka tak z zewnątrz, jak i z jego wnętrza. Ten nieporządek wynikający z grzechu wypaczył wzajemną komunię mężczyzny i kobiety, jaka była od początku darem Stwórcy.
"W sakramencie małżeństwa to Bóg czyni siebie gwarantem i zobowiązuje się dokonać tego, co znaki sakramentalne wyrażają i co jest w nich celebrowane, mianowicie ukształtowania jedności z dwojga różnych."


• Świętem patronalnym DK jest Uroczystość Świętej Rodziny.

• Program formacyjny DK kształtowany jest na podstawie materiałów formacyjnych Ruchu Światło-Życie i Equipes Notre-Dame, dokumentów Soboru Watykańskiego II oraz aktualnego nauczania Kościoła.

• DK zwraca szczególną uwagę na duchowość małżeńską, czyli dążenie do świętości w jedności ze współmałżonkiem. Chce pomóc małżonkom trwającym w związku sakramentalnym w budowaniu między nimi prawdziwej jedności małżeńskiej, która jednocześnie stwarza najlepsze warunki do dobrego wychowania dzieci w duchu chrześcijańskim.
Duchowość małżeńska proponowana w ramach Domowego Kościoła jest realizowana poprzez przyjęcie elementów formacyjnych nazywanych zobowiązaniami - darami.
Są to:

  • codzienna modlitwa osobista połączona z lekturą Pisma Świętego, regularne spotkanie ze słowem Bożym,
  • codzienna modlitwa małżeńska jako wspólne stawanie przed Panem,
  • codzienna modlitwa rodziny, jako wspólnoty zanurzonej w Bogu,
  • comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia (systematyczna praca nad sobą),
  • uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych kręgu (grupa 4-7 małżeństw),
  • uczestnictwo przynajmniej raz w roku w rekolekcjach formacyjnych.

Zobowiązania nie są celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Ich realizowanie odbywa się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i realizujących poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do Chrystusa (idea małej grupy jako środowiska koniecznego do wzrostu wiary).

• Małżeństwa spotykają się raz w miesiącu w ramach kręgu rodzin.

Krąg tworzy 4-7 małżeństw, najlepiej z jednej parafii, pragnących wspomagać się wzajemnie w dążeniu do budowania w swoich rodzinach domowego Kościoła. Małżeństwa gromadzą się w imię Chrystusa - dla Niego i z miłości do Niego, aby Go wspólnie odnajdywać i trwać przy Nim w swoim życiu codziennym. W DK rodzina jest podstawowym miejscem formacji, krąg jest podstawowym elementem w jego strukturze organizacyjnej jako środowisko formacyjne i ewangelizacyjne, służące rodzinom.

Za krąg odpowiada jedno z należących do niego małżeństw, zwane parą animatorską. Jest ona odpowiedzialna za pracę formacyjną kręgu, za jego życie duchowe, za przebieg spotkań formacyjno-modlitewnych. Dla prawidłowej pracy kręgu niezbędna jest obecność i duchowa pomoc księdza moderatora – doradcy i opiekuna duchowego.

• Domowy Kościół pomaga małżonkom sakramentalnym czerpać z łaski i mocy sakramentu małżeństwa, uczy jak żyć tym sakramentem i celebrować go. Małżeństwa należące do Domowego Kościoła wezwane są do posługi na rzecz własnej rodziny, posługi rozumianej jako budowanie wspólnoty wiary, nadziei i miłości. Wspólnoty, w której świadomość, że wszyscy jej członkowie są dziećmi Jedynego Boga i stąd posiadają swą niepowtarzalność oraz godność, bez względu na wiek i stopień rozwoju. Taka świadomość uzdalnia do wielkodusznej postawy służby na rzecz rodziny i poszczególnych jej członków, a także przyjmowania daru służby od innych. Wtedy wspólnota rodzinna staje się wielką szansą dla wszechstronnego rozwoju człowieka - jego wzrastania w Bogu, poznawania prawdy o sobie samym, uczenia się miłości.

Wymienione wcześniej elementy formacyjne - zobowiązania - uczą małżonków spełniania w swojej rodzinie funkcji kapłańskiej, nauczycielskiej i królewskiej, o których mówią dokumenty Kościoła.

• Należy tutaj zaznaczyć, że im wcześniej (chodzi o staż małżeński i wiek dzieci) małżonkowie wejdą na drogę formacji Domowego Kościoła, tym łatwiej im spełniać posługę na rzecz swojej rodziny. Małe dzieci wychowywane w klimacie świadomej wspólnoty chrześcijańskiej w sposób naturalny wzrastają we wierze, ucząc się Boga przez wspólną modlitwę rodzinną, potem lekturę Słowa Bożego, swoiste kręgi biblijne w rodzinie, modlitwę Liturgią Godzin. Możliwość zadawania pytań związanych z wiarą, na równi z pytaniami z innych dziedzin życia, poczucie akceptacji i miłości, świadomość miłości Pana Boga - są ogromnym zapleczem siły i równowagi dla dziecka, gdy zaczyna wchodzić w czas dorastania i odkrywania własnej drogi życia. Małżonkowie zaś mają większą szansę na budowanie miłości zdrowej, wolnej od głębokich zranień, wspierającej współmałżonka w jego dojrzewaniu na płaszczyźnie ludzkiej i duchowej. Będą "odwoływali się do mocy sakramentu, która pozwala każdemu z nich wejść w trudności spowodowane bliskością drugiego."


IKONA ŚWIĘTEJ RODZINY

Ikona św. Rodziny

W 1988 r. w Lourdes we Francji odbywał się kolejny Międzynarodowy Kongres Equipes Notre Dame, w którym uczestniczyli gościnnie także przedstawiciele naszego Ruchu. Spotkało ich wtedy wielkie wyróżnienie. Ofiarowano nam - Ruchowi Domowy Kościół - ikonę Świętej Rodziny, namalowaną w Jerozolimie, a przez END traktowaną jako ich ikonę - symbol END. Jak dziś odczytujemy ten dar? Jak chcemy na niego patrzeć?

Jest to obraz Świętej Rodziny jako Kościoła Domowego, obraz zjednoczenia (komunii) Świętych Osób. Jednocześnie obraz ten wyraża zjednoczenie, miłość, życie małżeństwa i rodziny chrześcijańskiej, która wpatruje się w swoim dążeniu do świętości i do tworzenia Kościoła Domowego we własnym małżeństwie i rodzinie. Święty Józef przygarnia Maryję. Podanymi sobie rękoma Oboje trzymają i obejmują Chrystusa. Chrystus lewą rękę łączy z Ich rękoma, zaś prawą ręką podniesioną do błogosławieństwa wskazuje na Maryję. Te trzy złączone dłonie wyrażają jedność Chrystusa z parą małżeńską złączoną przysięgą małżeńską. Wyrażają one drogę i zadania małżonków chrześcijańskich: każde z nich z osobna i oboje razem powinni trzymać się Chrystusa. On jest między nami - małżonkami chrześcijańskimi. Uwagę naszą zwraca serdeczność i troskliwość, z jaką Święty Józef obejmuje małżonkę. Nasuwa się tu zalecenie Św. Pawła: "Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie" (Ef 4,25). Ikona ta jest więc obrazem miłości Chrystusa do Kościoła, której uosobieniem ma być każde małżeństwo.

"Łuk mój kładę na obłoki, aby był znakiem przymierza między Mną a Ziemią"- mówi Bóg (Rdz 9,13).W ikonografii, w sztuce łuk często oznacza obecność Bożą - przymierze Boga z ludźmi. Łuk łączący i jednoczący Maryję i Józefa, całą Świętą Rodzinę, mówi nam o Bożym przymierzu z rodziną, z małżonkami. Może on, jak i cała ikona, symbolizować miłość Boga do swego ludu, która już w Starym Testamencie była zobrazowana przez miłość małżeńską: "...Bo małżonkiem twoim - Święty Izraela, nazywają Go Bogiem całej ziemi. Zaiste, jak niewiastę porzuconą i zgnębioną na duchu, wezwał Cię Jahwe. I jakby do porzuconej żony młodości mówi Bóg: na krótką chwilę porzuciłem ciebie, ale z ogromną miłością cię przygarnę" (p. Iz 54,4-10).

Ikona ta mówi: "Bóg jest miłością...Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg trwa w nas..." (p. 1 J 4,7-18). O takiej wymowie może świadczyć fakt, że środek koła, którego fragmentem jest ten łuk, znajduje się w miejscu zetknięcia, przytulenia Maryi i Józefa. Żółty i złoty kolor wiążą się ze światłością. Złocisty łuk wyobraża światło Boże, jakim się kierowali Maryja z Józefem w swoim życiu i jakim my w swoim życiu małżeńskim i rodzinnym chcemy się kierować. Żółty kolor nad łukiem jest znakiem światła, którym mamy być jako uczniowie Chrystusa: "Wy jesteście światłem świata. Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca Waszego, który jest w niebie" - mówi Chrystus (p. Mt 5,14-16).

Ikona ta przypomina także o zadaniach, które chcemy podejmować, jako należący do Ruchu. Wspólne wyciągnięcie rąk ku Chrystusowi, złączenie się z Nim oraz Jego błogosławieństwo i oparcie Jego ręki na dłoniach małżonków przypomina o modlitwie małżeńskiej i dialogu małżeńskim. O dialogu małżeńskim przypominają też czułość i serdeczność w geście objęcia, przytulenia Maryi i Józefa. Dialog małżeński to miejsce, gdzie z miłością obejmujemy sprawy drugiego człowieka, szczególnie tego najbliższego współmałżonka i myślimy jak zjednoczyć się bardziej, by być bliżej Boga i siebie, by móc Go razem nieść innym, tym, z którymi dzielimy się naszymi osiągnięciami i trudnościami na spotkaniach kręgu. To serdeczne objęcie i łączące się dłonie przypominają o regule życia, gdy swymi czynami, swym postępowaniem obejmujemy także drugiego człowieka i jednoczymy się z nim. Rodzina w łuku Miłości Bożej, w przymierzu z Bogiem przypomina o szczególnym czasie uaktualnienia przymierza Boga z naszą rodzina, jakim jest czas modlitwy rodzinnej.

Na rękach Maryi i Józefa jest Chrystus. W naszych - jest Słowo Boże, gdy rozważamy je i wprowadzamy w codzienne życie. Oczy Maryi - skierowane do błogosławiącego Jezusa przypominają o modlitwie osobistej. Ikona ta zawiera wiele symboli i znaczeń. Przez to bogactwo, może więc w różny sposób do nas przemawiać. Na pewno wzywa: "Przygarniajcie siebie nawzajem, bo i Chrystus przygarnął was ku chwale Boga."(Rz 15,7) "Bądźcie i wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski".(Mt 5,48).

Chciejmy usłyszeć te wezwania i realizować je z Bożą pomocą w trudach i radościach codziennego, rodzinnego życia.


Z historii Kręgów Rodzin naszej parafii

W naszej parafii od października 1992 r. działają Kręgi Rodzin Domowego Kościoła. Rozwijający się w Polsce od 1969 r. Ruch Światło-Życie, będący jednym z przejawów posoborowej odnowy Kościoła, podjął w czasie wakacji 1973 r. pierwszą próbę zastosowania właściwej sobie metody tzw. oazy rekolekcyjnej do grup rodzinnych. Po rekolekcjach, które przeżyło 51 rodzin z 10 diecezji zaistniała potrzeba powstania ruchu odnowy rodziny chrześcijańskiej w środowiskach parafialnych. W tworzeniu Ruchu Domowy Kościół sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki oparł się na trzech źródłach: - nauka Soboru Watykańskiego II o małżeństwie i rodzinie, - charyzmat rozpowszechnionego w Kościele od 1960 r. francuskiego ruchu małżeństw Equipes Notre Dame, - charyzmat Ruchu Światło-Życie. Od END przejęto cały program duchowości małżeńskiej, charakteryzującej się wspólnym (we dwoje), dążeniem do Boga poprzez całość spraw życia małżeńskiego i rodzinnego.

Elementem podstawowym w strukturze Domowego Kościoła jest krąg rodzin, składający się z 4-7 par małżeńskich. Spotkania formacyjne kręgu odbywają się raz w miesiącu, a w spotkaniu uczestniczy także kapłan, pełniący rolę doradcy duchowego.

Ks. Franciszek Blachnicki tak ujmuje rolę kręgu rodzinnego: "Każdy krąg jest szkołą życia chrześcijańskiego.(...) Każdy krąg jest pewnym laboratorium... duchowości chrześcijan żonatych.(...) Każdy krąg to centrum przekazu, promieniowania, ewangelizacji. (...)Każdy krąg jest świadectwem...o prawdziwie braterskiej miłości... Takie świadectwo powinna dawać każda poszczególna rodzina. Jeśli żyć będzie ona w pełni miłością, z konieczności będzie promieniować na otoczenie. Trzeba, aby wszystkie nasze kręgi mówiły ludziom, którzy na nas patrzą: że są w naszych czasach chrześcijanie, którzy wierzą, że małżeństwo to wielka sprawa, którzy wierzą w miłość. Chrześcijanie, którzy starają się przeżywać w pełni ich życie małżeńskie, którzy wspomagają się wzajemnie, wspólnie dążą do świętości."

VIII 2005 r inauguracja roku formacyjnego 2005/2006 VIII 2005 r inauguracja roku formacyjnego 2005/2006
ferie w Zębie II 2006 r ferie w Zębie II 2006 r
ferie w Zębie II 2006 r wspólna wycieczka VII 2005r

Obecnie w naszej parafii podąża za Chrystusem formując się w Domowym Kościele 19 małżeństw w 4 kręgach. Krąg I jak wspomnieliśmy powstał w 1992 r., krąg II w 1995 r., krąg III w 1997 r., a w marcu 2005 r. zawiązał się krąg IV.

Małżeństwa i rodziny krocząc drogą charyzmatu ruchu Domowy Kościół nie tylko dążą do świętości w jedności ze współmałżonkiem, pogłębiając duchowość małżeńską, ale aktywnie włączają się w życie parafii i diecezji.
Od 10 lat spotykamy się na wspólnej Eucharystii, obecnie w każdą trzecią niedzielę miesiąca, o godz.930. Od października 2000 r. gromadzimy się na adoracji Najświętszego Sakramentu początkowo w pierwsze piątki miesiąca, obecnie idąc za głosem Jana Pawła II wielbimy Jezusa Eucharystycznego w każdy pierwszy czwartek miesiąca w ramach Godziny Świętej, od 1997 r patronujemy dziełu Duchowej Adopcji w naszej parafii, a w odpowiedzi na list Ojca Świętego o różańcu powstała Róża Rodzin, w skład, której włączyło się 11 rodzin z kręgów.

Współorganizowaliśmy w grudniu 2004 r. pierwszy parafialny Dzień Skupienia.

W naszej parafii odbywały się spotkania rejonowe par animatorskich, spotkania opłatkowe, a także diecezjalny Dzień Skupienia w maju 2000 r.

Głównym zadaniem Domowego Kościoła jest troska o duchowy rozwój małżeństwa i rodziny, ale nasze rodziny tworzą wspólnotę, którą trzeba nieustannie budować i pielęgnować. Dlatego w ciągu roku odwiedzamy się, spędzamy czas na wspólnych wyjazdach jedno-, trzydniowych, a także w czasie ferii i wakacji.
W ciągu tych 14 lat łącznie zorganizowaliśmy 33 różne wyjazdy.
Towarzyszyli nam, nie tylko w czasie comiesięcznych spotkań formacyjnych, kapłani: ks. Proboszcz, ks. Mirosław i ks. Roman. Organizowaliśmy również zabawy sylwestrowe, karnawałowe dla dzieci, w których i rodzice bawili się wspaniale, Andrzejki, „Tłuste czwartki”, były wspólne wyjścia do kina i teatru.

Bieżące informacje o nas można znaleźć w naszej gablocie przy wejściu do kościoła, a cztery tomy kroniki przedstawiają bogatą historię kręgów.

Dziękując Bogu za dar ruchu Domowy Kościół nieustannie modlimy się przez wstawiennictwo Niepokalanej Maryi, patronki ruchu o nowe małżeństwa, o otwarcie się na działanie łaski i pokonanie lęku przed czymś nowym, zapewniamy z Jezusem


Wspomnienia z naszych wyjazdów

„Pożegnanie lata w Wiśniowej”

Wiśniowa Wiśniowa

Ostatnią sobotę i niedzielę września 2002 r jedenaście rodzin z naszej parafii (42 osoby), spędziło w Wiśniowej na tradycyjnym już „Pożegnaniu lata”. Do południa, pierwszego dnia, uczestniczyliśmy w spotkaniu z Pismem Świętym, a tematyka naszych rozważań obracała się wokół małżeństwa i rodziny, począwszy od Księgi rodzaju, przez Ewangelię, aż po listy Św. Pawła. O godz. 1530, po Koronce do Miłosierdzia Bożego, mimo, że padał deszcz, nasi dzielni panowie (tatusiowie, synowie i ks. Mirosław) rozegrali mecz w piłkę nożną, przy gorącym dopingu kibiców – pozostałych członków rodzin.

O godz. 2000 przeżywaliśmy spotkanie z Chrystusem podczas Eucharystii w kaplicy Domu Rekolekcyjnego. Natomiast o godz.2200, również w kaplicy małżonkowie spotkali się na modlitwie małżeńskiej. W niedzielę obudziło wszystkich słońce. Po jutrzni i śniadaniu, dzieci poszły z opiekunkami na spacer, natomiast rodzice podjęli rozmowę zainspirowaną przez ks. Mirosława w oparciu o słowa Ojca Świętego wypowiedziane podczas ostatniej pielgrzymki, dotyczącą miłosierdzia w małżeństwie i w życiu rodzinnym. Po Mszy Świętej, obiedzie, oraz Koronce już przy pięknej pogodzie rozegrany został rodzinny mecz rewanżowy. Ponieważ było pogodnie również w sercach, rozjeżdżaliśmy się długo i ze smutkiem, że tak szybko minął czas naszego wspólnego pobytu.

„Czytanie Pisma Świętego” nasze parafialne rekolekcje w Chrzanowie i Siedlcu

Chrzanów Chrzanów
Siedlec Siedlec
Siedlec Siedlec

W dniach 29.04 -1.05.2005 r. 11 rodzin z naszej parafii uczestniczyło w II części rekolekcji „Czytanie Pisma Św.” prowadzonych przez ks. Romana (I część odbyła się w listopadzie w Chrzanowie na Groblach w Domu Rekolekcyjnym o.o. Karmelitów). Przeżywaliśmy je w Domu Rekolekcyjnym sióstr Najświętszej Duszy Chrystusa Pana w Siedlcu k/Krzeszowic. Tematyka konferencji wprowadzała nas w charyzmat wspólnoty, charyzmat małżeństwa oraz odpowiadała na pytanie, "Jaka jest istota sakramentu małżeństwa?"

Podczas kręgów biblijnych czytając fragmenty Starego i Nowego Testamentu rozważaliśmy jak wielką tajemnicą jest sakrament małżeństwa. Adoracja Najświętszego Sakramentu, szczególnie ta małżeńska była dla każdego głębokim przeżyciem spotkania i bycia w bliskości z Chrystusem. Ten dialog z Jezusem, dzięki któremu stawaliśmy się Jego przyjaciółmi, umacniany był codzienną Eucharystią, która jak napisał Ojciec Święty Jan Paweł II: „daje nie tylko wewnętrzną siłę, ale jest sposobem bycia, który z Jezusa przechodzi na chrześcijanina, a poprzez jego świadectwo może promieniować we wspólnocie”.

Każdy z nas przeżywając te rekolekcje uświadomił sobie prawdziwość słów wypowiedzianych przez Jana Pawła II w Kaliszu w 1997r."Miłość współweseli się z prawdą, wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma i nigdy nie ustaje” (por. 1 Kor 13,6-8). Miłość nigdy nie ustaje. Każda rodzina może zbudować taką miłość. Ale można ją osiągnąć w małżeństwie tylko i wyłącznie wtedy, jeżeli małżonkowie stają się – „bezinteresownym darem z siebie samego”, bezwarunkowo i na zawsze, nie stawiając żadnych ograniczeń".

Rekolekcje „Tajemnice światła, a zobowiązania” - VII 2005 r.

Ojciec Święty Jan Paweł II w Liście apostolskim „Różaniec Najświętszej Maryi Panny” z dnia 16.10.2002 roku ogłosił Tajemnice Światła, w których rozważane jest życie publiczne Pana Jezusa. Pojawiło się pytanie: co z naszymi rekolekcjami? (dotychczasowe, podstawowe rekolekcje dla rodzin oparte były na 15 – tu tajemnicach różańca). Czy będzie można wykorzystać nowe tajemnice?

Okazało się, że tak. Z pomocą Bożą, który pozwolił odkryć jak bogactwo nowych tajemnic łączy się z zobowiązaniami ruchu i sakramentami świętymi powstały rekolekcje tematyczne „Tajemnice Światła, a zobowiązania ruchu”. Najpierw powstała myśl, potem kilka miesięcy poszukiwań i gromadzenie materiałów, opracowywanie spotkań z Pismem Świętym, konferencji, aż w końcu spojrzenie kapłana na całość, rady, poprawki. Po raz pierwszy prowadziliśmy rekolekcje, jako autorskie, rok temu. Głęboko je przeżyliśmy., jak i wszyscy uczestnicy. Postanowiliśmy razem z naszym Moderatorem ks. Romanem Zapałą przeanalizować całość, nanieść poprawki, gdzie będzie trzeba i przeprowadzić jeszcze raz.

I Bóg w swej dobroci otaczając nas opieką, co czuliśmy na każdym kroku, pozwolił nam w tym roku od 4 -10 lipca zorganizować i poprowadzić rekolekcje, których inspiratorem był Ojciec Święty Jan Paweł II.

Każdy dzień poświęcony był jednej tajemnicy światła.

I tak rozważaliśmy tajemnicę Chrztu Pana Jezusa zastanawiając się m.in. w czasie kręgu biblijnego jak w Piśmie Świętym Bóg nakreśla nam drogę postępowania wynikającego z sakramentu Chrztu Św. i jak modlitwa osobista i właśnie żywy kontakt z Pismem Świętym, poprzez czytanie i rozważanie pomaga nam we wzrastaniu do Boga. A podczas Eucharystii odnawiając przyrzeczenie z Chrztu Świętego zrozumieliśmy, jaka spoczywa na nas odpowiedzialność, jeżeli chcemy nazywać się dziećmi Bożymi.

W drugiej tajemnicy Cudu w Kanie Galilejskiej odkrywaliśmy wielką miłość Boga do każdego z nas, jaką Bóg nas obdarzył poprzez stworzenie i powołanie do życia w małżeństwie i rodzinie, aby ukazać nam jako wzór do naśladowania Świętą Rodzinę i jak możemy sobie pomagać poprzez modlitwę małżeńską i rodzinną.

Trzecia tajemnica Głoszenia Królestwa Bożego pozwoliła nam uświadomić sobie, czym jest Królestwo Boże i że tylko wyrzeczenie się grzechu jest warunkiem życia z Chrystusem i że pomocą dla małżonków w dążeniu do życia w obecności Bożej może być dialog małżeński. Również zdaliśmy sobie sprawę jak trudne jest głoszenie Królestwa Bożego.

Przeżywając czwartą tajemnicę Przemiany na górze Tabor staraliśmy się sobie nakreślić właściwą postawę chrześcijanina, którego głównym celem i zadaniem powinno być naśladowanie Chrystusa. Szukaliśmy odpowiedzi na pytanie jak wykorzystać słowa Pisma Świętego w poszukiwaniu swojej reguły życia.

Natomiast piąta tajemnica Ustanowienia Eucharystii była uświadomieniem sobie , że „Jezus żyje pośród nas w Eucharystii, w której w najwyższym stopniu urzeczywistnia się Jego realna obecność i Jego z historią ludzkości.” (Jan Paweł II - Ecclesia de Eucharystia).

Stanowiliśmy wspaniałą Bożą wspólnotę, a było nas 13 rodzin z całej Polski – z Krakowa, ze Szczecina , Stalowej Woli, Wrocławia, Zakopanego, z Łochowa (diec. drohiczyńska) i Słomnik (diec. kielecka). Dziękujemy Bogu za każdą Eucharystię, każdą adorację Najświętszego Sakramentu, za to że mogliśmy służąc innym tak wiele czerpać dobra i miłości, za cuda, które w nas czynił. Dziękujemy Bogu za księdza Romana, który wypełniając te rekolekcje Duchem Bożym pomagał wszystkim zmieniać się każdego dnia, a jego słowa poruszały każdego i na pewno głęboko utkwiły w naszych sercach.

Mamy nadzieję, że te rekolekcje będą dopełnieniem słów Ojca Świętego Jana Pawła II.. „Człowiek stworzony przez Boga na Jego obraz i podobieństwo, jest równocześnie wezwany w Chrystusie do tego, aby w nim objawiło się to, co jest z Boga”


Świadectwa:

  • „Czym jest dla nas ruch Domowego Kościoła? Przede wszystkim pomaga nam w tworzeniu i budowaniu naszej wspólnoty małżeńskiej. Uświadomiliśmy sobie ,że jesteśmy dla siebie darem Pana Boga, który sprawia, że im bliżej jesteśmy Niego, tym bliżej jesteśmy siebie. Ruch uczy nas także otwarcia na innych ludzi, służby dla innych, dzielenia się swoim bogactwem, ale i ubóstwem.”

    Eleonora i Roman z diec. gnieźnieńskiej


  • „Od dłuższego już czasu zauważamy, że coraz mniej jest małżeństw i rodzin, które odczuwają potrzebę zaangażowania się w budowanie wspólnoty. Czas, w którym żył nasz Założyciel Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki, był czasem walki o poderwanie Kościoła, czyli nas, do działania na rzecz dobra. Chciało się służyć z radością. Czasy dla Kościoła dzisiaj są tak samo trudne jak tamte, jednak ludzie bardzo się zmienili. Większość patrzy tylko na siebie, by więcej mieć, wygodniej żyć, zapominając, że każdego z nas Pan powołał, by służył na rzecz dobra innych”

    Wanda i Stefan z diec. poznańskiej


Zaproszenie

Ojciec Święty Jan Paweł II przypomina:

Należy zabiegać o to, aby dzięki jak najpełniejszej formacji ewangelicznej chrześcijańskie rodziny potrafiły przekonująco ukazywać, że możliwe jest przeżywanie małżeństwa w sposób całkowicie zgodny z zamysłem Bożym oraz z prawdziwymi potrzebami ludzi – samych małżonków, a nade wszystko dzieci, istot jeszcze bardziej wrażliwych. (...) Tak wiele współczesnych rodzin doświadcza kryzysu wiary w życie, w miłość, w wierność, w przebaczenie; potrzebuje znaków Nowego i Wiecznego Przymierza, które ukażą im autentyczną miłość, wierność małżeńską aż po krzyż, radość życia i siłę przebaczenia. Niech na progu trzeciego tysiąclecia wiary tym znakiem dla polskich rodzin staje się Domowy Kościół.

Bardzo chcielibyśmy, aby grono małżeństw dążących do Boga drogą Domowego Kościoła się poszerzało.

Zachęceni słowami Ojca Świętego skorzystajcie z naszej propozycji,

dołączcie do nas,

we wspólnocie, wśród przyjaciół łatwiej pokonywać problemy, szukać rady w sprawach wychowawczych, oraz cieszyć się radościami!

Jeżeli chcesz dowiedzieć się czegoś więcej –

- przyjdź na spotkanie po Mszy Świętej o godz. 9.30 w każdą trzecią niedzielę miesiąca do Domu Parafialnego,

- lub na adorację - Godzinę Świętą w każdy pierwszy czwartek miesiąca - godz. 18.30

- zapytaj Księdza Proboszcza

- lub zadzwoń (tel. 12 294 21 68)



do górydo góry